Shkruan: Agron Shaqiri
Tetova në gusht është si një filxhan kafeje.
E mban në dorë dhe e ndien nxehtësinë që të ngroh pëllëmbën, ashtu si dielli që i përvëlon çatitë e vjetra.
E afron te buzët dhe gllënjka e parë është e ëmbël, si përshëndetjet e tetovarëve, të sinqerta dhe të buta, që të japin ndjesinë se je mysafir i përhershëm në këtë qytet.
Pastaj vjen më e fortë, më e rëndë, si zhurma e tregut, si debatet e nxehta nëpër rrugë, si shpejtësia me të cilën mund të ndryshojë fytyra e dikujt nga buzëqeshja në mllef.
Tetova ka zemër të madhe, por zemra e saj di të rrahë fort kur e prekin gabim.
Dhe më në fund, fundi i filxhanit.
Aty, poshtë, ka një hidhësi që të mbetet në gojë, si hijet e pallateve që mbulojnë oborret me mollë, si megallomania që po e mbulon thjeshtësinë, si ajo ndjesi se diçka e vërtetë po humbet çdo ditë.
E prapë, unë e pi.
Sepse Tetova, si kafeja, edhe kur të djeg, të bën ta kërkosh përsëri.
