Ndërsa hidhte hapat e tij të fundit përpara se të largohej nga hëna, komandanti i Apollo 17, Gene Cernan, tha fjalët e tij të fundit: “Ne po largohemi siç erdhëm dhe, me vullnetin e Zotit, ashtu siç do të kthehemi, me paqe dhe shpresë për të gjithë njerëzimin”.
Ishte 14 dhjetori i vitit 1972 dhe Cernan e dinte se gjurmët e tij do të ishin të fundit në tokën hënore për njëfarë kohe, sepse misionet e planifikuara Apollo që do të kryheshin – 18, 19 dhe 20 – ishin anuluar prej kohësh. Por ai ndoshta nuk mund ta kishte menduar se, më shumë se 50 vjet më vonë, fjalimi i tij do të mbetej fjalët e fundit të thëna nga një njeri në hënë , raporton CNN .
Artemis II, për të cilën NASA ka qenë duke u përgatitur për lëshim që nga 1 prilli pas vonesave të fundit të testeve, do të fluturojë rreth hënës në vend që të ulet. Megjithatë, misioni do të shënojë udhëtimin e parë të njerëzimit pranë hënës që nga Apollo 17.
Pse u desh kaq shumë kohë që astronautët të ktheheshin?
“Përgjigja e shkurtër për këtë pyetje është vullneti politik”, tha Teazel Muir-Harmony, një historian i shkencës dhe teknologjisë dhe kuratore e Koleksionit Apollo në Muzeun Kombëtar të Ajrit dhe Hapësirës Smithsonian në Uashington.
“Duhet një vullnet i jashtëzakonshëm politik për të dërguar njerëz në hënë. Këto janë projekte jashtëzakonisht komplekse, shumë të kushtueshme dhe të mëdha kombëtare. Ato duhet të jenë një përparësi për një periudhë të gjatë kohore.”
Në vitet që nga përfundimi i programit Apollo për shkak të shkurtimeve të buxhetit, ka pasur më shumë iniciativa federale për të dërguar njerëz përsëri në hënë, shtoi Muir-Harmony.
“Por ajo që ka ndodhur është se, ndërsa administratat presidenciale kanë ndryshuar, kanë ndryshuar edhe prioritetet hapësinore për këto programe të mëdha. Dhe kjo është arsyeja pse nuk kemi parë vullnetin e vazhdueshëm politik për të zbatuar një program që kërkon shumë vite, fonde dhe burime të konsiderueshme në përgjithësi.”
