Ka pasur një mbjellje të gjatë farash, duke përdorur akuzën për antisemitizëm ose, më keq akoma, “hebreun që e urren veten”, ekuivalente me kategorinë e vjetër staliniste të “fashizmit social”…
Radikalizimi në rritje i së djathtës izraelite, përshtatja e saj me dhunën, me luftën dhe me një mënyrë gjithnjë e më çnjerëzore dhe kriminale të zhvillimit të saj, e pranuar hapur si e tillë (retorika “i kemi hequr dorezat”), si dhe përdorimi gjithnjë e më instrumental i çështjes hebraike dhe i akuzës për antisemitizëm, madje sidomos kundër hebrenjve, me përdorimin e lehtë të kategorisë së tmerrshme të “hebreut që urren veten”, që është ekuivalenti racist i akuzës për “socialfashizëm” tipike e stalinizmit. Lista mund të vazhdojë, por mendoj se thelbi është i qartë.
Problemi është se këto fenomene kanë qenë prej kohësh të dukshme për të gjithë dhe kanë prodhuar prej kohësh efektet e tyre, veçanërisht në politikë, në gazetari dhe në internet. Lajmi se një 21-vjeçar, i cili është vetëpërcaktuar si pjesë e “brigadës hebraike”, ka qëlluar me një pistoletë me ajër të kompresuar ndaj manifestuesve në sheshin e 25 prillit, për fat të keq përputhet plotësisht me këtë tablo. Ky fakt duhet të nxisë reflektim, para së gjithash tek mbështetësit e Izraelit, të cilët vitet e fundit, përballë krimeve të Netanyahut, izolimit në rritje dhe urrejtjes që ka tërhequr qeveria e tij mbi Izraelin dhe hebrenjtë në përgjithësi, në vend që të nuanconin dhe të analizonin më thellë qëndrimin e tyre, kanë reaguar duke u dorëzuar pa rezerva ndaj logjikës së polarizimit dhe parimit “sy për sy”, duke hyrë në një spirale pa fund.
Ky është një reagim i mbylljes mendore, deri diku i kuptueshëm pas asaj që ndodhi më 7 tetor dhe sidomos përballë indiferencës, mirëkuptimit të heshtur apo edhe festimit të hapur të asaj mizorie nga shumë njerëz në mbarë botën. Por tashmë edhe viktimat e 7 tetorit janë shndërruar në një tjetër argument të përdorur në mënyrë instrumentale dhe jo të sinqertë, për të justifikuar një luftë pa fund dhe pa kufij jashtë vendit, si dhe dhunën dhe shtypjen e vazhdueshme brenda. Çdo gjë shndërrohet në alibi dhe pretekst për të ushqyer ose për të mbuluar dhunën e kolonëve, zgjerimin e vazhdueshëm të vendbanimeve të tyre, autoritarizmin, supremacizmin dhe arrogancën e pastër.
Kulmi i kësaj prirjeje shihet në afrimin me Donald Trump, në pjesëmarrjen entuziaste në “Board of peace” dhe në mbështetjen për kryqëzatën e diskutueshme MAGA në favor të Viktor Orbánit, i konsideruar si përfaqësues i demokracisë joliberale. Kjo shoqërohet me afrimin me një rreth autokratësh të korruptuar dhe të ekzaltuar, ku Netanyahu ka tërhequr Izraelin dhe mbështetësit e tij, të cilët dikur ishin ndër mbrojtësit më të fortë të demokracisë liberale dhe vlerave të saj./Pamfleti/
