Nafta dhe gazi mund të jenë zemra e ekonomive të Gjirit, por uji mund të jetë gjithashtu një çështje mbijetese. Ndërsa lufta në Iran përshkallëzohet, po rritet frika se dikush mund të shënjestrojë burimin më të vlefshëm të rajonit – ujin, duke rrezikuar kështu disponueshmërinë e tij. Përgjatë Gjirit, po rritet frika se impiantet e desalinizimit, thelbësore për jetën në vendet e shkretëtirës, mund të bëhen objektiva në konflikt, shkruan CNN.
Vendet e Gjirit, përfshirë Emiratet e Bashkuara Arabe, janë shumë të varura nga shkripëzimi – procesi i shndërrimit të ujit të detit në ujë të pijshëm. Teknologjia është ajo që bën të mundur që të ketë fusha luksoze golfi, parqe ujore dhe vendpushime skish në mes të shkretëtirës, por ajo gjithashtu përfaqëson një dobësi strategjike në rritje. Autoritetet e Bahreinit thanë të dielën se një dron iranian kishte dëmtuar një impiant desalinimi, megjithëse furnizimi me ujë nuk u ndërpre. Sulmi erdhi pasi Ministri i Jashtëm iranian Abbas Araghchi akuzoi Shtetet e Bashkuara për sulmin ndaj një impianti në ishullin Qeshm të Iranit, duke e quajtur atë një “veprim të rrezikshëm” që goditi 30 fshatra. Shtetet e Bashkuara kanë mohuar çdo përfshirje.
Shkëmbimi i dukshëm i zjarrit nxjerr në pah rrezikun për qindra impiante shkripëzimi në Gjirin Persik, të cilat furnizojnë me ujë të pijshëm rreth 100 milionë njerëz. Ndërsa Irani ende merr pjesën më të madhe të ujit nga lumenjtë dhe ujërat nëntokësore, Gjiri Persik ka shumë pak burime natyrore të ujërave të ëmbla. Disa vende, si Kuvajti, Omani dhe Bahreini, varen nga shkripëzimi për pothuajse të gjithë ujin e tyre të pijshëm. Nafta dhe gazi e kanë transformuar Gjirin, duke i shndërruar vendet me popullsi të rrallë në kombe të pasura me qytete të shkëlqyera vetëm në pak dekada. Por një pjesë thelbësore, shpesh e anashkaluar, e historisë është roli i shkripëzimit. Është e njëjta teknologji e fuqizuar nga lëndët djegëse fosile që ka mundësuar një bum popullsie në vendet e shkreta pa lumenj të rëndësishëm.
Shkripëzimi është një proces i kushtueshëm dhe me konsum të lartë energjie që largon kripën, mineralet dhe papastërtitë nga uji i detit, qoftë duke e ngrohur atë ose duke e detyruar të kalojë nëpër membrana nën presion të lartë./Tetova1
