Në pjesën përmbyllëse të parakalimit për Ditën e Pavarësisë në provincën e Balikesirit, në Turqi, shfaqet një grup i pazakontë. Burra e fëmijë me trupa të lyer tërësisht në të zezë me blozë, të mbuluar me lëkurë kafshësh dhe me shkopinj në duar, përshkojnë rrugët mes brohoritjeve të turmës.
Ata janë zejtarët dhe fëmijët vendas, të cilët çdo vit sjellin në jetë historinë e Tulutabakëve. Kjo është një histori rezistence e regjësve të lëkurës kundër ushtarëve grekë gjatë Luftës për Pavarësi të Turqisë, midis viteve 1919 dhe 1923.
Sipas traditës, emri Tulutabakë do të thotë “regjësit me gëzof”. Në atë periudhë të vështirë, këta burra lyheshin me blozë e ujë për t’u bërë të padukshëm në errësirë dhe vishnin lëkura të ashpra kafshësh. Qëllimi i tyre ishte i thjeshtë: të dilnin natën nëpër rrugë për të tmerruar e shpërqendruar ushtarët pushtues. Ndërsa ushtarët e huaj largoheshin të frikësuar nga këto figura që ngjanin si demonë, forcat e parregullta turke mblidheshin të sigurta në fshehtësi për të planifikuar luftën.
Në kohërat tona, çdo 6 shtator, ditën kur Balikesiri feston çlirimin e tij, Tulutabakët i bashkohen parakalimit qytetar. Pas një marshimi të shkurtër dhe disa kërcimeve tradicionale, ky grup i vogël nis të vrapojë drejt spektatorëve. Ata lëshojnë ulërima egërsirash dhe u fshijnë duart e zeza me bojë njerëzve në fytyrë. Turma i mirëpret me shumë gëzim, ndërsa fëmijët e vegjël ndonjëherë lëshojnë britma të lehta befasie.
Për banorët e tjerë, ky moment është kulmi i festës. Fatma Altin, një grua që kishte ardhur për të ndjekur parakalimin dhe përfundoi me fytyrën e lyer, thotë se kjo është tradita e tyre me të cilën krenohen. Ajo tregon se çdo vit njerëzit vijnë këtu me gëzim të madh dhe kthehen në shtëpi të lumtur. Edhe Melike Altinok shton se të gjithë banorët e Balikesirit e presin me padurim këtë moment gjatë gjithë vitit, sepse është diçka shumë zbavitëse.
Prapaskena e këtij spektakli është po aq e veçantë. Orë përpara parakalimit, pjesëmarrësit mblidhen në punishtet e vjetra të lëkurës për t’u bërë gati. Mjeshtri Hasan Isik përgatit përbërjen e zezë duke përzier me dorë blozën e mbledhur nga oxhaqet me ujë, yndyrë dhe dyll. Ai tregon se dikur stërgjyshërit e tyre vishnin lëkura krejtësisht të papërpunuara të qengjave që thershin, diçka tejet e rëndë dhe e vështirë në vapën e shtatorit.
Pasi lyhen me bojën e zezë, burrat veshin lëkurat e rënda, lidhin këmborë prej bronzi në bel dhe vendosin helmeta me mustaqe të rreme nga qimet e kalit. Nxitimi dhe emocioni në punishte janë të mëdha.
Një nga të rinjtë që vishet si Tulutabak është 25-vjeçari Mehmet Emir Guler, i cili punon si prodhues mobiliesh. Ai ka shtatë vjet që merr pjesë në këtë parakalim. Guler tregon se kur ishte i vogël kishte tmerrësisht frikë nga kjo pamje, por sot ndjen gëzim të madh që është ai që del për të frikësuar të tjerët.
Guler shpjegon se Tulutabakët ishin një forcë e pavarur popullore. Me shkopinj në duar, me këmborë në bel dhe me ulërima në errësirën e natës, stërgjyshërit e tyre arritën ta shpëtonin qytetin nga armiku vetëm me guxim e zgjuarsi.
Sot, kjo traditë nuk është më një mjet tmerri, por një simbol krenarie dhe bashkimi. Në fund të ditës, me fytyra të zeza nga bloza dhe me buzëqeshje në buzë, banorët e Balikesirit festojnë lirinë e tyre duke nderuar historinë e jashtëzakonshme të regjësve të thjeshtë që mbrojtën shtëpinë e tyre.
