Në dhjetor të vitit 2010, Wall Street-i priste një betejë ligjore që do të zgjaste me dekada. Në qendër ishte Barbara Picower, vejusha e investitorit më të madh të skemës famëkeqe të Bernie Madoff, por, në vend të avokatëve, ajo nxori “shpirtrat” e atyre që kishte takuar 50 vite më parë.
Ajo bëri atë që askush nuk e priste: ktheu vullnetarisht çdo qindarkë – 7.2 miliardë dollarë.
Kur morali mund “lirinë ligjore”
Prokurorët e kishin thënë qartë: Barbara ishte e pafajshme. Ajo mund t’i mbante ato para, të luftonte në gjykata dhe të vdiste si një nga gratë më të pasura të botës. Por për të, ato miliarda nuk ishin pasuri, ishin “gjaku” i kursimeve të mijëra pensionistëve dhe fondacioneve që ishin shkatërruar. Ajo nuk zgjodhi ligjin, zgjodhi ndërgjegjen.
Kodet e harruara të mësueses nga Nju Jorku
Përpara se jeta ta përplaste në majat e pasurisë, Barbara kishte qenë mësuese në lagjet e varfra të Nju Jorkut në vitet ’60. Ajo kishte parë:
* Fëmijë që ulej në bankë me stomakun që u dhimbte nga uria.
* Nëna që bënin llogari të pamundura mes qumështit dhe dritave.
Kur bota e saj u thërrmua nga skandali, ajo nuk pa shifra bankare. Ajo pa sërish ato fytyra. Ishte ajo mësuesja e dikurshme që i tha “jo” pasurisë së vjedhur.
Filantropja “pa emër”
Pasi kreu dorëzimin më të madh monetar në historinë amerikane, ajo nuk kërkoi një “tur shpëtimi” për figurën e saj. Krijoi Fondacionin JPB, por me një kusht: Asnjë galë luksoze, asnjë emër nëpër ndërtesa.
Ajo u rikthye në terren si “punonjëse sociale”, duke investuar mbi 250 milionë dollarë çdo vit për shtëpi sociale dhe mbrojtjen e votës, gjithçka në heshtje totale.
Bast i fundit: “Njerëzit kanë nevojë për bukë sot, jo pas 50 vitesh”
Në moshën 82-vjeçare, Barbara mori vendimin e saj më “të çmendur”: të shpenzojë çdo qindarkë të fondacionit gjatë jetës së saj. Ajo refuzoi të krijonte një dinasti që zgjat shekuj. Mesazhi i saj ishte i prerë: “Njerëzit që unë shërbej po vuajnë tani, dhe unë do t’ua jap të gjitha tani.”
Fitorja mbi hijen e Madoff-it
Historia e bashkëshortit të saj do të mbetet gjithmonë e lidhur me mashtrimin, por Barbara shkroi një histori tjetër. Ajo tregoi se njeriu nuk është ai që zotëron, por ai që bëhet kur gjithçka shembet. Ajo zgjodhi të ishte mësuesja që nuk i tradhtoi kurrë fëmijët e uritur të viteve ’60.
