Në një intervistë të rrallë dhe të guximshme për Sky News, një rezervist i Forcave Mbrojtëse të Izraelit (IDF) ka zbuluar detaje shqetësuese rreth mënyrës se si trajtohen civilët palestinezë në Gaza gjatë operacioneve ushtarake.
Duke folur nën anonimitet, ushtari tha se njësia e tij kishte marrë urdhra të drejtpërdrejtë për të qëlluar çdo person që hynte në zona të shpallura si “të ndaluara”, pa marrë parasysh nëse përbënin kërcënim apo jo.
“Ne kemi një territor në të cilin ndodhemi dhe komandat janë: kushdo që hyn brenda duhet të vdesë,” deklaroi ai.
“Pavarësisht se kush është.”
Këto deklarata i hedhin dritë një realiteti të errët që, sipas rrëfimit, nuk sfidohej nga askush brenda njësive ushtarake. Perceptimi i përgjithshëm mes ushtarëve, tha ai, ishte se çdo banor i Gazës ishte automatikisht i dyshimtë.
Ai përshkroi raste konkrete ku civilë të paarmatosur, përfshirë adoleshentë me biçikleta apo burra që mblidhnin materiale, ishin vrarë në emër të “sigurisë”, pa ndonjë konfirmim të rrezikut të drejtpërdrejtë.
“Është një vijë imagjinare që të gjithë banorët e Gazës supozohet ta dinë. Nëse e kalojnë, janë të rrezikshëm – kjo është logjika.”
Sipas tij, rregullat e angazhimit ishin të paqarta dhe ndryshonin nga dita në ditë, shpesh sipas gjendjes shpirtërore të komandantit.
Në një prej rasteve, një civil u qëllua pasi kaloi vijën e padukshme. Kur një tjetër iu afrua trupit, edhe ai u vra. Më vonë, ushtarët u urdhëruan të kapnin ata që vinin aty. Por urdhrat ndryshuan sërish: çdo lëvizje, sërish objektiv për të qëlluar.
Ai e përshkroi këtë realitet si një “Perëndim të Egër modern”, ku çdo komandant ka dorë të lirë në veprime që, sipas tij, mund të përbëjnë krime lufte.
“Mendoj se shumë e besojnë sinqerisht se po bëjnë gjënë e duhur. Për ta, ata njerëz nuk janë më të pafajshëm,” tha ushtari.
Dëshmia e tij vjen në një kohë kur kritikat ndërkombëtare ndaj Izraelit janë rritur ndjeshëm për shkak të numrit të lartë të viktimave civile në Gaza dhe pasojave humanitare të luftës.
Në Izrael, rrëfime të tilla janë të rralla, për shkak të presionit të madh shoqëror mbi ata që guxojnë të vënë në pikëpyetje IDF-në – një institucion që shpesh shihet si i paprekshëm dhe përfaqësues i unitetit kombëtar.
Në mungesë të një hetimi të pavarur, deklarata si kjo mund të mbeten vetëm si zëra të izoluar, por që megjithatë vënë alarmin për atë që po ndodh në terren – në vijën e padukshme mes vetëmbrojtjes dhe brutalitetit të pakontrolluar.
