Sezoni i rriqrave zgjat nga prilli deri në fund të vjeshtës, por për shkak të dimrave të ngrohtë dhe të lagësht, rriqrat kanë filluar të shfaqen gjithnjë e më herët, prandaj është e nevojshme të merren masa mbrojtëse sa më shpejt të jetë e mundur.
Me ardhjen e motit të ngrohtë, ka filluar sezoni i rriqrave, të cilat mund të shkaktojnë sëmundje serioze.
Me mbërritjen e motit më të ngrohtë, ka filluar sezoni i rriqrave, araknide të vogla që, përveçse janë të pakëndshme kur ngjiten në lëkurë dhe thithin gjak, mund të jenë edhe bartëse të sëmundjeve të rrezikshme.
Edhe pse sezoni i rriqrave zakonisht zgjat nga prilli deri në fund të vjeshtës, për shkak të dimrave të ngrohtë dhe të lagësht, rriqrat kanë filluar të shfaqen gjithnjë e më herët, prandaj është e nevojshme të merren masa mbrojtëse sa më shpejt të jetë e mundur.
Çfarë janë rriqrat?
Rriqrat janë araknidë të vegjël që kërkojnë një vakt gjaku për t’u zhvilluar dhe riprodhuar, të cilin e thithin nga kafshët e tjera ose njerëzit, dhe duke vepruar kështu, mund të transmetojnë sëmundje infektive.
Ato jetojnë në livadhe, shkurre dhe pemë, kanë madhësi 3 deri në 5 mm, nuk lëvizin shumë dhe ecin vetëm disa metra gjatë jetës së tyre. Ato bien në dimër dhe zgjohen në pranverë, kur temperatura rritet mbi 15 gradë Celsius.
Çfarë sëmundjesh transmetojnë ato?
Rriqrat më shpesh infektohen vetë kur ushqehen me kafshë pyjore dhe brejtës, dhe më pas transmetojnë sëmundje te njerëzit dhe qentë.
Në Maqedoni, njerëzit më shpesh pickon e ashtuquajtura rriqra e fasules së ricinit (Ixodes ricinus), e cila transmeton bakterin Borrelia burgdorferi, i cili shkakton sëmundjen Lyme (borrelioza), dhe virusin e meningoencefalitit që përhapet nga rriqrat.
Edhe pse vetëm një numër i vogël rriqrash infektohen dhe gjasat që njerëzit të infektohen janë të ulëta, këto janë sëmundje serioze.
Si mund të infektohen?
Kontakti me rriqrat është i mundur në çdo kohë që kalon jashtë, veçanërisht midis bimësisë së ulët dhe barit të lartë. Rriqrat gjenden në gjethet dhe degët e shkurreve, në lartësi deri në një metër, në shkurre dhe në shtresën tokësore të pyjeve. Pasi transferohen te një strehues, ato ecin ngadalë derisa të gjejnë një vend të përshtatshëm për t’u ushqyer. Ato ngulin hundët në lëkurë dhe thithin gjak, i cili mbush trupin e tyre, prandaj ato mund të duken shpejt si fara frutash.
Ekziston një vaksinë.
Nga sëmundjet e listuara të lindura nga rriqrat, meningoencefaliti i lindur nga rriqrat mund të parandalohet me anë të vaksinimit.
Vaksinimi kryhet me tre doza të vaksinës, të cilat ofrojnë mbrojtje për tre deri në pesë vjet. Pas kësaj, duhet të jepet një dozë e vetme nëse duam të ruajmë nivelin e duhur të mbrojtjes.
Vaksinimi kundër TME rekomandohet për njerëzit që i përkasin grupeve të rrezikut dhe që janë më të ekspozuar ndaj pickimeve të rriqrave, dhe vetëm në zonat ku dihet se meningoencefaliti i përhapur nga rriqrat ndodh në zonat endemike. Vaksinimi është i justifikuar për pylltarët, punëtorët e pyjeve, ushtarët, gjuetarët, alpinistët, turistët malorë dhe përdoruesit rekreativë që qëndrojnë herë pas here në zonat endemike.
