Një ditë, ushtarët erdhën dhe na thanë se do ta bombardonin shtëpinë tonë. U detyruam të largoheshim.
Më pas, filluam të jetonim 50-55 persona në një dhomë të vetme. Para kësaj, kaluam dy ditë në një bodrum, duke fjetur mbi shishe.
Kur i kërkoja nënës diçka për të ngrënë, ajo qante sepse nuk kishte asgjë për të na dhënë. Na mashtronte me qepë dhe bukë. Kur uriteshim përsëri, ishte përsëri qepë, përsëri bukë…
Në moshën 9-vjeçare, fillova të bëja çdo punë që nevojitej në restorantin e xhaxhallarëve të mi. Isha i vetmi që mund të punoja për të mbështetur nënën dhe motrën time, sepse babai im kishte ndërruar jetë.
Kur shokët më thërrisnin për të luajtur, duhej t’u thosha: ‘𝐍𝐮𝐤 𝐦𝐮𝐧𝐝 𝐭𝐞̈ 𝐯𝐢𝐣, 𝐝𝐮𝐡𝐞𝐭 𝐭𝐞̈ 𝐩𝐮𝐧𝐨𝐣.’
Dhe kështu, pas vdekjes së babait, nuk munda të isha më kurrë fëmijë. 𝐊𝐮𝐫𝐫𝐞̈.”
Nga një fëmijë që flinte në një bodrum dhe punonte që në moshën 9-vjeçare, te një futbollist që arriti majat.
Një histori dhimbjeje, sakrifice dhe force.
Një histori që e bëri krenare nënën e tij, e bëri krenar babain e tij në botën tjetër dhe mbi të gjitha, bëri krenare gjithë Kosovën.
Nga një fëmijëri e humbur, lindi një histori që nuk do të harrohet.
