Izraeli është përpjekur të ndjekë fushatën e saj të shfarosjes kundër Gazës dhe popullit të saj pas dyerve të mbyllura. Më shumë se 170 gazetarë palestinezë janë vrarë deri më tani dhe nuk lejohen gazetarë apo kamera të jashtme.
Efektet e kësaj politike të fshehjes – të cilën gazeta Guardian arriti ta demaskojë këtë javë me një fotografi tronditëse ajrore që u shfaq në faqen e parë – synojnë të sigurojnë që bota e jashtme t’i shohë tmerret e Gazës vetëm në fragmente të vogla dhe të shtypin empatinë për ata që janë të bllokuar brenda duke i fshehur nga pamja, duke errësuar humanitetin e tyre. Por një film i ri dokumentar, “Vendose Shpirtin Tënd në Dorën Tënde dhe Ec”, kërkon të hapë një dritare drejt vuajtjeve të paimagjinueshme brenda Gazës.
Ai përqendrohet në jetën e një gruaje të re palestineze beqare me emrin Fatma Hassouna, e njohur si Fatem për ata që janë afër saj. Ajo është 24 vjeç kur e takojmë, dhe ka një buzëqeshje dhe entuziazëm kaq të gjerë për jetën saqë tërheq vëmendjen që në shfaqjen e saj të parë, pak minuta pas fillimit të filmit.
Ne e shohim jetën e Hassouna-s përmes ekranit të një telefoni celular që i përket regjisores, Sepideh Farsi, dhe pjesa më e madhe e filmit përbëhet nga bisedat midis këtyre dy grave, ndërsa ato zhvillojnë një lidhje personale gjithnjë e më të fortë gjatë një viti.
Regjisorja di gjithçka rreth konfliktit dhe shtypjes. Farsi është e lindur në Iran dhe ishte adoleshente në kohën e luftës Iran-Irak në vitet 1980. Kur ishte 16 vjeç, u burgos nga regjimi i Republikës Islamike dhe u largua përfundimisht nga vendi dy vjet më vonë, duke u vendosur në Francë. Ajo ishte në turne me filmin e saj The Siren, një animacion me metrazh të gjatë për luftën Iran-Irak, kur shpërtheu konflikti në Gaza në tetor 2023. Ndërsa numri i të vdekurve civilë u rrit, ajo e gjeti veten të paaftë të rrinte mënjanë, duke parë debate të pafundme që nuk bënë asgjë për të ndaluar masakrën.
«Emëruesi i përbashkët ishte se atje nuk pati kurrë zë palestinez», thotë Farsi. «Kishim pikëpamje të ndryshme: amerikani, evropiani, egjiptiani, izraeliti, por kurrë palestinezi. Filloi të më shqetësonte shumë dhe në një moment nuk mund të jetoja më me të».
Në pranverën e vitit të kaluar ajo fluturoi për në Kajro me idenë se mund të gjente disi një mënyrë për të kaluar kufirin e Gazës për të filmuar luftën nga afër. Kjo shpejt rezultoi një mision naiv dhe i kotë, kështu që ajo filloi të filmonte refugjatët gazanë në Egjipt. Njëri prej tyre i sugjeroi Farsit që nëse donte të fliste me dikë brenda, ai mund ta lidhte me shoqen e tij Fatma në lagjen al-Tuffah të qytetit të Gazës.
Së pari e shohim Hassounën ashtu siç e takon atë në gjuhën farsi, në ekranin e saj të vogël të telefonit, duke u materializuar me hixhab jeshil, syze të mëdha dhe një buzëqeshje të bardhë e të gjerë. Ato kënaqen qartë nga prania e njëra-tjetrës që në fillim.
«Që nga telefonata e parë, ndjeva se ajo ishte dikush shumë i veçantë dhe se diçka krijoi një lidhje mes ne të dyve menjëherë», thotë Farsi. «Sapo lidheshim, unë buzëqeshja ose qeshja, dhe ajo ishte njësoj në anën e saj».
Nuk kishte asnjë garanci se të dyja do të shkonin mirë me njëra-tjetrën. Farsi është dukshëm më e madhe në moshë, me një vajzë sa Hassouna, dhe ajo është një grua kozmopolite dhe e sofistikuar që ka udhëtuar botën, ndërsa Hassouna ka qenë e kufizuar në Gaza gjithë jetën e saj. Hassouna është e devotshme, ndërsa Farsi është thellësisht skeptike ndaj çdo bisede fetare dhe e sfidon shoqen e saj të re se çfarë lloj zoti do të lejonte që njerëzit e pafajshëm të vuajnë kaq dhimbshëm.
Megjithatë, ka shumë më tepër gjëra që i bashkojnë, në mënyra që janë më të vështira për t’u përcaktuar. “Ajo kishte këtë energji, këtë gjë të shkëlqyeshme. Ajo ishte solare”, thotë Farsi. “Ky është mbiemri që i përshtatet asaj. Buzëqeshja e saj natyrale. Kishte këtë magjepsje të ndërsjellë, shoqëri studentore, shoqëri – një përzierje e të gjitha këtyre gjërave – dhe ne ishim të lumtur sapo u lidhëm.”
Farsi e kthen telefonin e saj në një portal përmes të cilit Hassouna rrëfen historinë e saj dhe tragjedinë e Gazës. Ajo flet për familjen e saj dhe i prezanton vëllezërit e saj të turpshëm në gjuhën persiane. Ajo tashmë është bërë fotografe dhe poete kur takohen, dhe Farsi e mëson atë të bëhet regjisore filmash dhe të dërgojë video të rrënimit përreth saj.
