Përgjigjja e regjimit iranian ndaj krizës aktuale rajonale ka nxjerrë edhe një herë në pah një realitet themelor që shumë vëzhgues e kanë vënë re prej kohësh: mbijetesa e Teheranit nuk varet nga stabiliteti apo paqja, por nga përballja e vazhdueshme, represioni i brendshëm dhe konfliktet e jashtme.
Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) thotë se Teherani mbështetet te lufta, represioni dhe destabilizimi rajonal për të mbijetuar, ndërsa paqja do t’ia hiqte regjimit mburojën e fundit kundër kryengritjeve popullore.
Përgjigjja e regjimit iranian ndaj krizës aktuale rajonale ka nxjerrë edhe një herë në pah një realitet themelor që shumë vëzhgues e kanë vënë re prej kohësh: mbijetesa e Teheranit nuk varet nga stabiliteti apo paqja, por nga përballja e vazhdueshme, represioni i brendshëm dhe konfliktet e jashtme.
Në një deklaratë të lëshuar më 14 qershor, Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, mirëpriti çdo mirëkuptim që mund t’i japë fund luftës dhe të lehtësojë vuajtjet e popullit iranian. Deklarata e saj vuri në dukje atë që ajo e përshkroi si një ngërç të thellë politik dhe strategjik me të cilin përballet establishmenti klerikal në pushtet.
“Rezistenca Iraniane, e cila për gati pesë dekada ka luftuar për liri dhe paqe, mirëpret çdo marrëveshje që i jep fund luftës dhe vuajtjeve të popullit iranian”, tha Rajavi.
Deklarata e saj vjen në një kohë kur regjimi iranian po përballet me presione në rritje si brenda ashtu edhe jashtë vendit. Vitet e kolapsit ekonomik, pakënaqësisë sociale, korrupsionit të përhapur dhe protestave të njëpasnjëshme mbarëkombëtare kanë dobësuar ndjeshëm themelet e sistemit në pushtet. Në të njëjtën kohë, ndikimi rajonal i Teheranit ka pësuar goditje, ndërsa ambiciet e tij bërthamore kanë rritur izolimin ndërkombëtar.
Një Regjim i Bllokuar nga Strategjia e Vet e Mbijetesës
Maryam Rajavi argumenton se ndjekja e armëve bërthamore, ndërhyrjet rajonale dhe aventurat ushtarake nuk janë politika të ndara, por pjesë të një strategjie të ndërlidhur që synon mbijetesën e regjimit.
Sipas saj, establishmenti në pushtet është mbështetur për vite me radhë te konfliktet e jashtme dhe ndikimi rajonal për të kompensuar humbjen e legjitimitetit të brendshëm, për të larguar vëmendjen e publikut nga krizat e brendshme dhe për të justifikuar represionin politik.
Megjithatë, Rajavi thekson se kjo strategji është kthyer në një burim dobësie. Të njëjtat politika që synonin ruajtjen e regjimit kanë kontribuar në rënien ekonomike, izolimin ndërkombëtar, sanksionet dhe rritjen e pakënaqësisë popullore. Si rezultat, regjimi ndodhet sot mes presioneve të jashtme në rritje dhe rezistencës së brendshme gjithnjë e më të fortë.
Pse Paqja Është Më Kërcënuese se Lufta
Një nga argumentet kryesore të Rajavit është se paqja përbën një kërcënim më të madh për regjimin sesa lufta.
Ajo argumenton se konfliktet e jashtme i kanë shërbyer historikisht autoriteteve si justifikim për shtypjen e kundërshtarëve, forcimin e masave të sigurisë dhe paraqitjen e kritikëve si armiq të shtetit.
Në të kundërt, periudhat e paqes dhe uljes së tensioneve nxjerrin në pah problemet e pazgjidhura të vendit, si varfëria, papunësia, korrupsioni dhe represioni politik. Pa kërcënime të jashtme që të shpërqendrojnë opinionin publik, vëmendja përqendrohet te dështimet e regjimit.
Sipas Rajavit, udhëheqja në Teheran e kupton se sfida më e madhe për mbijetesën e saj nuk vjen nga qeveritë e huaja, por nga një popull gjithnjë e më i pakënaqur.
Frika nga një Kryengritje e Re Mbarëkombëtare
Rajavi thekson gjithashtu frikën në rritje të regjimit nga një tjetër kryengritje mbarëkombëtare.
Valët e fundit të protestave kanë treguar nivelin e lartë të zemërimit publik dhe zbehjen e frikës ndaj represionit shtetëror. Pavarësisht arrestimeve masive, ekzekutimeve dhe masave të rrepta të sigurisë, autoritetet nuk kanë arritur të eliminojnë shkaqet themelore të pakënaqësisë shoqërore.
Ajo thekson se ndryshimi demokratik duhet të vijë nga populli iranian dhe Rezistenca e tij e organizuar, jo nga ndërhyrjet e jashtme.
Të Drejtat e Njeriut Duhet të Përfshihen në Çdo Marrëveshje
Rajavi këmbëngul se çdo marrëveshje ndërkombëtare që synon uljen e tensioneve ose përfundimin e konfliktit duhet të përfshijë çështjen e të drejtave të njeriut.
Ajo bën thirrje për ndalimin e ekzekutimeve të të burgosurve politikë dhe vrasjes së protestuesve, duke paralajmëruar se regjimi mund të përdorë marrëveshjet diplomatike për të fituar kohë, ndërsa vazhdon represionin e brendshëm.
Një Regjim Përballë një Ngërçi Strategjik
Sipas Rajavit, regjimi iranian po përballet me një ngërç strategjik të thellë. Përshkallëzimi i tensioneve sjell më shumë presion ndërkombëtar dhe vështirësi ekonomike, ndërsa ulja e tensioneve i heq regjimit justifikimin kryesor për represion.
Ajo përfundon se sfida më e madhe për udhëheqjen iraniane është kërkesa në rritje e qytetarëve për liri, demokraci dhe ndryshim themelor politik. Ndërsa vetëdija publike rritet dhe pakënaqësia thellohet, regjimi përballet gjithnjë e më shumë me rezultatin që ka frikësuar për dekada: një shoqëri që kërkon një të ardhme të ndryshme politike.
