Nga Naim Kurtishi – Pedagog
Ka kaluar një muaj e dhjetë ditë nga fillimi i vitit shkollor, ndërsa nxënësit ende përballen me mungesën e librave shkollorë. Kjo nuk është një çështje dytësore dhe as një problem që mund të shtyhet për një ditë tjetër. Bëhet fjalë për një nga detyrimet më themelore të sistemit arsimor: t’u sigurojë nxënësve materialet e nevojshme për të mësuar dhe mësimdhënësve kushtet për të zhvilluar procesin mësimor.
Në këtë situatë, është e arsyeshme të shtrohet pyetja: **si është e mundur që Ministria e Arsimit të flasë për reforma, vizione dhe objektiva afatgjata, kur një nevojë kaq elementare siç janë librat shkollorë ende nuk është përmbushur për të gjithë nxënësit?**
Ministrja e Arsimit, Vesna Janevska, duhet të japë përgjigje konkrete, jo vetëm deklarata publike. Qytetarët kanë të drejtë të dinë se cilat janë arsyet e vonesave, ku qëndron përgjegjësia institucionale, çfarë masash janë ndërmarrë dhe kur do të zgjidhet problemi. Këto janë pyetje legjitime që kërkojnë transparencë dhe llogaridhënie.
Një shqetësim tjetër serioz është gjendja financiare e shkollave. Nëse institucionet arsimore nuk kanë mjete të mjaftueshme në llogaritë e tyre për të përmbushur nevojat elementare, atëherë problemi nuk kufizohet vetëm te librat. Ai lidhet edhe me mënyrën e planifikimit buxhetor, shpërndarjen e mjeteve dhe koordinimin ndërmjet Ministrisë, komunave dhe institucioneve shkollore. Përgjegjësitë konkrete duhet të sqarohen, por asnjë institucion nuk mund ta trajtojë këtë gjendje si çështje të parëndësishme.
Prandaj, para se të promovohen tema dytësore dhe të prezantohen projekte që nuk i përgjigjen urgjencave të përditshme të shkollave, prioritet duhet të jenë problemet që ndikojnë drejtpërdrejt te nxënësit dhe mësimdhënësit. Një reformë arsimore nuk matet me numrin e konferencave për shtyp, me deklaratat e bukura apo me premtimet për të ardhmen. Ajo matet me rezultatet konkrete në klasa, me qasjen e barabartë në libra dhe me kushtet reale në të cilat zhvillohet mësimi.
Ministrja Janevska duhet t’u përgjigjet publikisht disa pyetjeve thelbësore:
– Pse nxënësit ende nuk i kanë të gjithë librat e nevojshëm, edhe pas më shumë se një muaji nga fillimi i vitit shkollor?
– Çfarë masash konkrete janë ndërmarrë për të siguruar shpërndarjen e plotë dhe në kohë të librave?
– A është bërë një vlerësim i gjendjes financiare të shkollave dhe a janë identifikuar institucionet që nuk kanë mjete të mjaftueshme për nevojat bazë?
– Kush mban përgjegjësi për vonesat dhe çfarë afati konkret i garantohet publikut për zgjidhjen e tyre?
Këto nuk janë sulme politike, por kërkesa të ligjshme për përgjegjësi publike. Arsimi është një shërbim themelor dhe funksionimi i tij nuk mund të varet nga deklaratat e ditës apo nga arsyetimet e pafundme institucionale.
Zonja Janevska, nxënësit nuk mund të presin derisa të përfundojnë debatet publike. Mësimi ka filluar, koha po kalon dhe përgjegjësia institucionale mbetet. Shkollat kanë nevojë për libra, mjete financiare dhe kushte normale pune, jo për premtime që nuk shoqërohen me rezultate.
Në fund, pyetja mbetet e njëjtë: a është prioriteti i Ministrisë së Arsimit zgjidhja e problemeve reale të shkollave, apo vetëm krijimi i përshtypjes se gjithçka po ecën mirë?
Sepse arsimi nuk vlerësohet nga ajo që thuhet para kamerave, por nga ajo që përjetojnë çdo ditë nxënësit dhe mësimdhënësit në shkollat tona.
