Kampi Bazë i Everestit është shndërruar në një metropol të lartësive të mëdha. Sot, sipas ekspertëve, nuk është moti i paparashikueshëm që paraqet rrezikun më të madh në majë, por kombinimi i mbipopullimit, turistëve pa përvojë dhe shërbimeve me kosto të ulët të cilat dobësojnë masat e sigurisë
Më 10 maj 1996, më shumë se 30 alpinistë mbetën të bllokuar lart në malin më të lartë të botës nga një stuhi e fuqishme dhe e papritur. Të privuar nga oksigjeni, të rraskapitur dhe të humbur në errësirë, historia e tyre u shndërrua në një betejë për mbijetesë përballë erërave prej rreth 113 km/h dhe temperaturave prej -40 gradë.
Tetë persona humbën jetën në atë që atëherë ishte periudha 24-orëshe më vdekjeprurëse në Everest. Por ishte vëmendja mediatike që pasoi, e udhëhequr nga libri bestseller i Jon Krakauer, “Into Thin Air”, i shkruar nga përvoja e tij personale, që e shndërroi katastrofën në një fenomen kulturor. Everesti nuk ishte më vetëm territori i alpinistëve profesionistë. Me pak trajnim dhe shumë para, një person i zakonshëm mund të udhëhiqej hap pas hapi deri në majën 8,849 metra të lartë për të qëndruar në kulmin e botës. “Ishte një pikë kthese kulturore”, ka thënë Will Cockrell, autor i librit “Everest Inc.”. Sipas tij, Everesti “papritur u fut në listën e gjërave që njerëzit mendonin se mund t’i realizonin në jetë”.
Pasi Tenzing Norgay dhe Edmund Hillary u bënë njerëzit e parë që arritën majën në vitin 1953, u desh deri në vitin 1989 që numri i ngjitjeve të arrinte në 270. Mali njihet në Nepal si “Sagarmatha”, që do të thotë “Perëndesha e Qiellit”. Më 20 maj, 274 alpinistë arritën majën brenda një dite të vetme, një rekord i ri. Tridhjetë vjet pas asaj stuhie të fuqishme, përparimet teknologjike, pajisjet më të mira dhe një brez i ri operatorësh nepalezë kanë bërë që mali të jetë më i sigurt dhe më fitimprurës se kurrë më parë.
