Akullnajat e Zvicrës kanë përjetuar një nga vitet më të këqija të regjistruara për humbjen e akullit. Të dhënat e reja tregojnë se gjatë 12 muajve të fundit është zhdukur rreth 5.5% e masës së mbetur të akullnajave, një ritëm që shkencëtarët e konsiderojnë jashtëzakonisht të lartë.
Sipas studiuesve, temperaturat e larta gjatë verës, veçanërisht valët intensive të të nxehtit në maj dhe qershor, përshpejtuan ndjeshëm shkrirjen. Dimri i butë kishte lënë gjithashtu më pak borë se zakonisht në Alpe. Kur bora u shkri shpejt, akulli i ekspozuar, i cili thith më shumë energji diellore, filloi të shkrihej edhe më shpejt.
Matthias Huss, drejtues i Glacier Monitoring Switzerland, e përshkroi situatën si “vërtet katastrofike”. Sipas tij, deri vonë një humbje prej 2% e akullit brenda një viti konsiderohej ekstreme, ndërsa këtë vit humbja ka arritur rreth 5.5%.
Pasojat nuk lidhen vetëm me peizazhin e Alpeve. Akullnajat janë një rezervuar natyror uji dhe gjatë periudhave të nxehta kontribuojnë në furnizimin me ujë për bujqësinë, hidrocentralet dhe transportin. Vetëm nga korriku deri në shtator, akullnajat zvicerane lëshuan rreth 2.2 trilionë litra ujë të shkrirë.
Kjo sasi ndihmoi në lehtësimin e mungesave të ujit gjatë verës, por shkencëtarët paralajmërojnë se ky është një burim që nuk mund të zëvendësohet shpejt. Akulli që po shkrihet është ujë i ruajtur për dekada ose shekuj. Sa më shumë të zvogëlohen akullnajat, aq më pak ujë do të jetë në dispozicion gjatë valëve të ardhshme të të nxehtit dhe thatësirës.
