Bërvenica, mes dy valëve politike dhe amanetit të Ismail Qemalit

Shkruan: Naim Kurtishi 

Në Bërvenicë, më 1 nëntor, qytetarët do të përballen me një zgjedhje që shkon përtej emrave të kandidatëve. Në njërën anë është Stojanço Radiçevski, i mbështetur nga VMRO-DPMNE dhe koalicioni qeverisës, ndërsa në anën tjetër Arkin Jahiji i AKI-së. Raundi i parë tregoi se gara mbetet e hapur: Radiçevski mori 2.945 vota, Jahiji 2.152, ndërsa kandidati i VLEN-it, Jakup Huseini, 1.529 vota.

Por pyetja që shtrohet nuk është vetëm kush do t’i fitojë zgjedhjet. Pyetja është: **çfarë mesazhi do të japin shqiptarët e Bërvenicës për përfaqësimin e tyre politik?

A do të vazhdojë mbështetja për koalicionin që qeveris vendin, ku VMRO-DPMNE është partneri kryesor, apo do të marrë mbështetje kandidati shqiptar i AKI-së? Dhe a do të jetë vota një vlerësim i punës, i programeve dhe i përgjegjësisë, apo do të përcaktohet nga përkatësia partiake dhe llogaritjet politike?

Lexo edheVLEN: Bërvenica votoi për unitet, çdo pazar politik do të ishte tradhti ndaj qytetarëve

Në këtë përballje më kujtohet Ismail Qemali në Vlorë, jo për të barazuar dy periudha historike krejt të ndryshme, por për të rikujtuar domethënien e një akti të madh kombëtar: në çastet vendimtare, interesat e përbashkëta kërkojnë largpamësi, përgjegjësi dhe vetëdije.

Ismail Qemali nuk e ngriti flamurin në Vlorë për të kënaqur ambiciet e një partie. Ai e ngriti si simbol të një aspirate kombëtare, të lirisë dhe të vetëvendosjes politike.

Natyrisht, zgjedhjet komunale nuk janë shpallje pavarësie. Ato janë një proces demokratik, ku secili qytetar ka të drejtën të votojë sipas bindjes së vet. Por historia na mëson se vota bëhet më e vlefshme kur shoqërohet me vetëdije dhe kur qytetari mendon për të ardhmen, jo vetëm për interesin e çastit.

Të mbështesësh një parti në pushtet nuk është gabim, as të votosh një kandidat shqiptar nuk është automatikisht garanci suksesi. Secili kandidat duhet të vlerësohet për programin, aftësinë, integritetin dhe përgjegjësinë ndaj të gjithë qytetarëve.

Megjithatë, kur bëhet fjalë për përfaqësimin politik të shqiptarëve, është e arsyeshme të shtrohet pyetja se si vota e sotme do të ndikojë në zërin, pozitën dhe mundësitë e tyre nesër.

Prandaj, një mesazh duhet të jetë i qartë: mos ua kënaqni edhe një herë apetitet politike të Mickoskit, duke e shpërndarë votën shqiptare dhe duke ia lehtësuar fitoren kundërshtarit. Bashkojeni votën shqiptare dhe fitoni Bërvenicën!

Nuk është fjala për të mohuar të drejtën e askujt për të pasur bindje të ndryshme politike, por për të kuptuar se, kur votat ndahen mes kandidatëve shqiptarë, përfitimi mund të shkojë te kundërshtari politik. Nëse synimi është përfaqësimi më i fuqishëm i shqiptarëve në komunë, atëherë duhet të mbizotërojë pjekuria politike, dialogu dhe aftësia për të gjetur një rrugë të përbashkët.

A do të vazhdojmë të humbim për shkak të ndarjeve tona, apo do të mësojmë se uniteti në çastet vendimtare mund të bëjë dallimin? Kjo është pyetja që duhet t’i drejtohet çdo qytetari shqiptar të Bërvenicës.

Bërvenica nuk ka nevojë për urrejtje, përçarje apo presion mbi votuesit. Ka nevojë për qytetarë që mendojnë lirshëm dhe për kandidatë që e kuptojnë se komuna nuk është pronë e partisë, por përgjegjësi ndaj qytetarëve.

Kutia e votimit nuk është thjesht një kuti ku hidhen fletëvotimet. Ajo është pasqyra e vetëdijes sonë qytetare.

Flamuri i Ismail Qemalit na kujton historinë; vota e Bërvenicës do të tregojë si e kuptojmë të tashmen dhe çfarë presim nga e ardhmja.

Përtej partive, pyetja mbetet e njëjtë: a po votojmë për emrin e partisë dhe interesin e çastit, apo për një të ardhme ku dinjiteti, barazia dhe përgjegjësia kanë më shumë peshë se interesat politike?

Më 1 nëntor, Bërvenica do të ketë mundësinë të japë përgjigjen e saj. Le të jetë një përgjigje e vetëdijshme, e përgjegjshme dhe largpamëse.

Mos e ndani votën shqiptare. Mos lejoni që përçarja t’ua përcaktojë rezultatin. Bashkojeni votën, fitoni Bërvenicën dhe tregoni se dinjiteti politik nuk negociohet për interesa të ditës !